The smart Trick of opzet zonnebril glazen That No One is Discussing

Zat hij daar alleen maar op zijn baasjes te wachten, zodat die me eigenhandig uit dedoornstruik konden sleuren? De gedempte stemmen van de mannen kwamen dichterbij. Ze waren nog een eindje weg, maarhet licht van hun zaklantaarns werd steeds feller. Ik zag hoe de stralen het stof en de insecten inde lucht beschenen. Als ik er nu vandoor ging, dan zouden ze me binnen een paar seconden tepakken hebben. Ik wachtte af, gespannen en doodstil. Ik verwachtte dat de hond nu elk minute wild zou gaanblaffen. ‘Snuffel,’ fluisterde ik. ‘Laat ze alsjeblieft niet merken waar ik zit. Niet blaffen, alsjeblieft!’ Hij draaide zich naar me toe en gromde. Er droop een lange sliert kwijl uit zijn bek. Toenkwam hij weer op de struik afgestormd en begon hij opnieuw tussen de stekels door te kruipen. Experienced ik mijn mond maar gehouden. ‘Nee, alsjeblieft,’ smeekte ik. ‘Laat me satisfied rust. Ga weg!’ Hij wurmde en drong zich doorway de struik tot vlak voor mijn gezicht. Ik zette me schrap voor degenadeloze aanval, deed mijn ogen dicht en klemde mijn kiezen op elkaar. Maar in plaats van scherpe, bijtende tanden, voelde ik een natte, leerachtige tong around mijnhele gezicht. Ik bleef doodstil zitten. Hij duwde zijn neus dichter tegen me aan en begon al het stof en zweetvan mijn gezicht te likken. Hij stopte, gromde even zachtjes en wurmde zijn forse lijf toen achterwaarts de stekeligestruik weer uit. Eenmaal uit de struik rende hij blaffend en fulfilled grote sprongen weg van waar ik verstopt zat,de woestijn in. Hij leidde de premiejagers achieved hun geweren de verkeerde kant op! Hij had me niet verraden. De hond liet niet merken dat hij me gevonden had! Ik bleef trillend in elkaar gedoken zitten, en keek opgelucht toe hoe het licht van dezaklantaarns zich steeds verder bij me vandaan bewoog.

Een truck vol h2o! Ik was achter in een vrachtwagen beland die drinking water vervoerde! De chauffeur zat alweer achter het stuur en toen hij het gaspedaal intrapte en de truck naarvoren schoot, viel ik bijna achterover in een van de kratten. Ik herstelde mijn evenwicht engebruikte het mes om de dop van een van de flessen af te wippen. Gulzig begon ik te drinken.Wat kon water toch ontzettend lekker zijn. eleven.40 uurToen de watertruck in een buitenwijk van de stad vaart minderde bij een kantoorgebouw, sprongik eruit. Zonder het te weten experienced de chauffeur me bijna helemaal naar mijn bestemming gebracht. Ik vond een telefooncel en belde Boges. ‘Is alles goed met Wintertime?’ vroeg ik hem. ‘Ja, satisfied haar is alles goed, maar wat is er met jou gebeurd? Wat hebben ze fulfilled je gedaan?Waar zit je?’ ‘Ik ben terug.’ ‘Terug waarvandaan?’ ‘Uit de hel,’ zei ik. ‘Tenminste, zo voelt het.’ Ik dacht niet alleen aan de valse oudegoudzoekers, maar ook aan Oriana en Kelvin. Aan de rit in de kofferbak, het geweerschot…‘Heeft Winter je de tas fulfilled Oriana’s vingerafdruk gegeven?’ ‘Ja, en niet alleen dat, ik heb zelf bij wijze van voorbereiding ook al geëxperimenteerd metcyanoacrylaat.’ ‘Klinkt gevaarlijk,’ zei ik, blij dat ik vrienden had op wie ik kon rekenen, ook als ik zelf nietin de buurt was. We hadden de mazzel gehad dat we Oriana by means of het afluisterapparaatje haddenhoren praten above een kluis bij de Züloaded Financial institution, maar nu stonden we voor een ingewikkeldebiometrische hack-klus. We moesten de Zürich Financial institution te trim af zijn. Hoe realistisch waren onzeplannen eigenlijk? Een stelletje pubers, die het moeten opnemen tegen een groot, internationaalfinancieel instituut?

Hij pakte het doorzichtige velletje achieved de vingerafdrukop dat Winter season me experienced laten zien. ‘Ik heb een afdruk gemaakt en die met superlijm behandeld omde cirkels en rondjes te verduidelijken. Daar heb ik weer een foto van gemaakt en die heb ik metheel hoog contrast afgedrukt, zodat er een dikke laag ontstond.’ ‘En door dat proces krijg je weer een positieve versie. Klaar om op een scanner te leggen,’ zeiik. ‘Winter season vertelde me dat jouw Computer system erin trapt, maar zou de scanner van de Zürich Bankook voor de gek te houden zijn satisfied een kopie van Oriana’s vingerafdruk?’ Boges haalde zijn schouders op. ‘Het klinkt als gekkenwerk, maar het is het proberen waard.We knippen de vingerafdruk op maat en dan moet je er even mee about je eigen huid wrijvenzodat er wat vet op komt. Vervolgens plak je hem over je eigen vingertop en drukt die op descanner. Het zou moeten werken. In theorie dan.’ ‘Ik wil de pret niet bederven, jongens,’ zei Winter, ‘maar ook al werkt die vingerafdruk, dannog moeten we eerst de financial institution binnen zien te komen zonder dat iemand het opvalt. En dan nog,we hebben niet eens Oriana’s persoonlijke code om de kluis mee te openen. Iedereen heeft eenpincode die hij in moet toetsen om toegang te krijgen hier tot zijn kluis in de kelders van de lender. Dedeur gaat alleen open als je de juiste combinatie gebruikt. We móé10 aan Oriana’s pincode ziente komen.’ We staarden elkaar aan. Boges verbrak de stilte. ‘We kunnen haar gevangennemen en martelen?’ opperde hij. ‘Haar martelen?’ spotte Winter. ‘Ons tot haar niveau verlagen? Dat meen je toch niet echt hè,Boges?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Vergeet het testament van Piers Ormond niet,’ zei ik. ‘Misschien staat daar informatie in diewe kunnen gebruiken. We kunnen altijd nog proberen of we dat te pakken kunnen krijgen.’ ‘En hoe wou je dat voor elkaar krijgen? Sheldrake Rathbone heeft je al een keer achieved datdocument in een hinderlaag gelokt. Hij komt het heus niet uit zichzelf brengen. Als hij het alheeft, trouwens.’

Het museum was niet slecht, maar het was ook niet meteen een echte aanrader. Als het mooi weer is hoef je je niet te schamen dat je ervoor kiest om op een terrasje te blijven zitten.

Dus toen Louise Scollay zo enthousiast more than haar Lush cardigan tijdens haar podcast bezig was geweest, vele enthousiaste reacties van luisteraars en er by way of wat more than- en -weer getwitter tussen die podcasters het idee kwam voor een KAL, kon ik niet achterwege blijven.

dichtbegroeid dat het wel leek alsof het huis erdoor verzwolgen zou worden. In een paar tellenwas ik above het hek geklommen en baande ik me een weg door de struiken en het gras in devoortuin. Ik luisterde ingespannen en keek rond of er ergens iets bewoog. Het was veilig. Ik liet me op mijn knieën vallen, Erroneous me tussen de planten onder de verandadoor en kroop onder het huis, zoals Boges en ik maanden geleden ook hadden gedaan. Het gat inde vloer zat er nog, maar iemand experienced er een paar planken overheen getimmerd. Ik ging op degrond liggen achieved mijn benen naar boven en schopte tegen de planken aan tot ze loskwamen.Toen hees ik me omhoog, de vertrouwde kamer in. Tussen de kieren van de dichtgetimmerde ramen door vielen smalle streepjes licht van destraatlantaarns naar binnen. Iemand had schoongemaakt. De vloeren waren geveegd, de plafondszaten niet meer vol satisfied spinnenwebben en alle troep en kapotte meubels waren weggehaald.

‘Snel,’ zei ik. ‘Op de fiets!’ twenty.32 uurWe keken door de met klimop bedekte ramen van een duur cafe in de stad. Rathbone zat inde hoek aan een tafeltje samen fulfilled een andere guy in een donker pak. ‘Dat is niet zijn gewone aktetas,’ fluisterde Winter. ‘Nee, je hebt gelijk,’ zei ik en ik keek naar de zwarte tas die bij zijn voeten stond. ‘Deze heb iknog nooit gezien.’ We keken elkaar even aan en toen zei Wintertime: ‘Iets wat anders is dan anders. Het zou ietskunnen betekenen.’ Ik pakte de digital camera die Boges me dit weekend had gegeven. Eerst controleerde ik of de flitseruitstond, vervolgens drukte ik de lens tegen het raam en maakte zo stiekem mogelijk een foto. Ik bekeek de foto op het schermpje. Hij was nogal onderbelicht en op de voorgrond stond eenechtpaar dat bij het raam zat, maar op de achtergrond was Sheldrake Rathbone duidelijk te zien,net als de zwarte aktetas onder de tafel. Toen ik inzoomde op de foto, viel me op dat er nog iets onder de tafel stond. ‘Kijk,’ zei ik enik liet het schermpje aan Wintertime zien. ‘Die andere vent heeft bijna Internet zo’n aktetas bij zich.’ ‘Inderdaad,’ zei ze. Ik keek in Winters donkere, amandelvormige ogen. Plotseling griste ze decamera uit mijn hand. ‘Hé, was dat niet de tas waarmee Rathbone naar binnen ging?’ ‘Wat?’ zei ik. Ik pakte de camera terug en keek nog eens naar de foto. ‘Denk je dat ze hebbengeruild?’ ‘Ik zou zweren dat hij uit zijn huis kwam achieved de tas die nu bij de voeten van die andere ventstaat. Deze is veel hoekiger dan een gewone aktetas. Ik kan me vergissen, maar…’ ‘Volgens mij heb je gelijk!’ zei ik. Chesterfield Avenue 87

Significant! This auction would not provide the chance to look at any plenty. Please concentrate on this in advance of inserting a bid.

En zoals dat dan gaat, dan sta ik daar te weifelen en kan ik geen enkele naam van een schrijver, laat staan van mijn lievelingsschrijvers nog bedenken.

Om onze bezoekersstatistieken bij te houden maken we gebruik van Google Analytics. Dit systeem houdt bij welke pagina's onze bezoekers bekijken, waar zij vandaan komen en op klikken, welke browser en schermresolutie ze gebruiken en nog veel meer.

‘Ha! Laat me niet lachen, male. Dat heb ik allang moeten doen! Ik geef dit nooit van mijnleven op. En aangezien jouw cliënt niet de eerstgeboren mánnelijke erfgenaam is van een exactbepaalde tak van de familie,’ vertelde ik hem, ‘heeft ze er geen recht op.’ ‘Hoe waag jij het over recht te spreken?’ vroeg Rathbone honend. ‘Je bent een crimineel.Iemand die zich moet verstoppen voor de politie. Het is nu een beetje te laat om je als eenonschuldige padvinder te gaan gedragen. Snap je het nou echt niet? Je hébt geen rechten. Maar jekunt het er nog wel levend van afbrengen. Beloof me dat je die idiote droom van je opgeeft, danzal ik dat aan mijn cliënt doorgeven.

Daardoor kunnen cookies ook niet worden gebruikt voor e-mail en telemarketing acties. Doorway gebruik te blijven maken van deze web-site ga je automatisch akkoord in excess of 3 sights.

Ah ja, er is nog een KAL gaande en nee, ik ben niet van approach elke 7 days verslag te doen. Of misschien toch wel, we zien wel. Over de eerste werk kunnen we kort zijn, de warmte is niet meteen bevorderlijk om fulfilled wol te breien en de feesten gecombineerd met wat stiekem verlof zijn dat ook niet.

Ik wou een salade en iets fris, maar draalde van het ene terras naar het andere. Maar geef toe, langs deze grachten is dit geen straf. Ik ging uiteindelijk lunchen bij Tastoe.  Lekkere salade en aangename bediening.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *